Welcome to the studio creatives. We have taken over the website of instoreclubhouse. Be inspired. Welcome to the studio creatives. We have taken over the website of instoreclubhouse. Be inspired.

News

Ode aan de vrouw.

Ode aan de vrouw.

Afgelopen maand kwam het thema ‘de vrouw’ vaak bij mij naar boven. Want vrouw zijn is intens machtig mooi maar ook zo complex. En de hele ontdekkingsreis naar jezelf als je ouder wordt zorgt ervoor dat je het vrouw zijn nog meer moet omarmen. Het krijgen van een dochter zorgt voor nog meer spiegels. Want zij kopieert mij. Als ze het ergens niet mee eens is verheft ze haar stem. Praat rustig schat, je hoeft mama niet met je stem te overtuigen. Maar dat doe jij ook altijd mama. Of “KUT”. Ja die zeg ik wel vaker.

Er wordt veel van ons vrouwen verwacht. Van mij verwacht. Een verwachting die ik mijzelf opleg. Wij zorgen voor het huishouden, willen carriere maken, naar de leukste feestjes, een goede relatie en fijn gezin. Lekker alles in balans. Maar hoe in balans kan het zijn als je jezelf teveel eisen oplegt? Als je continue bezig bent met groeien op elk aspect. Dus en tegelijk die carrière, dat nieuwe merk starten, dat boek schrijven en koffietjes drinken met je netwerk. Tja, ook tegelijk ervoor zorgen dat je genoeg datenights hebt zodat je niet alleen papa en mama bent. Je kinderen opvoeden moet natuurlijk ook tijd voor gemaakt worden. Vrienden afspraakjes, niet op studiedagen toch met je kids op school staan en de weekenden compleet uitbuiten want: en lekker wandelen, en sporten en een beetje chillen tussendoor, alle was wegdraaien, de werkweek voorbereiden… het móet allemaal, want anders voel ik me niet voldaan. Jezus ik word er moe van als ik het al opschrijf.

Want hoe ga ik mijn dochter leren tijd voor haarzelf te maken, dat niet alles tegelijk hoeft te floreren, dat cocoonen nodig is en heel gezond. Net als huilen. Dat het het leven geen insta perfect is. Als ik het zelf gehaast doe? Of niet doe. Kijk, natuurlijk wil ik van mijn dochter de beste versie maken die ze kan zijn. Maar ze gaat leren in het leven door die fouten te maken. En dat kan ze alleen zelf. Maar hoe heftig het leven ook kan zijn en de dingen die je overkomen. Je kan altijd op een ding terugvallen en dat is liefde. Niet perse je geliefde maar liefde voor jezelf. Voor je lijf. Liefde van familie en vrienden. Van je hond of paard. Van de natuur of je stenen. Van je sport tot aan je favoriete hobby. De aller belangrijkste is de zelfliefde. Dat van haarzelf houden haar routine wordt. Dat is niet de mijne. Nog niet. Ik ben er wel mee bezig mijzelf te verwennen en beter te luisteren naar mijn intuïtie, je groeit erin. En soms heb ik er gewoon helemaal geen zin in. En dat is ook oké.
Ik zit in een ontwikkeling met mijzelf waarin ik leer mij over te geven het omarmen en toelaten van mijn vrouwelijke energie. Niet altijd in control. Just being a woman. De zachtheid en kwetsbaarheid toe te laten. Tijd te nemen om te voelen maar niet door te slaan in drama. Groei. Acceptatie en keuzes.

Wauw. Lekker persoonlijk ook weer. haha. Tja de meeste die mij kennen weten dat als ik ga typen, dat het vanzelf gaat. Ik wilde eigenlijk een opsomming maken van alle mooie eigenschappen van een vrouw. Maar wat is vrouw zijn intens. Intens mooi! 
Het is echt geen levensles wat ik jullie wil meegeven. Maar wat ik je vooral wil meegeven en ervaar, vanuit mijn eigen experience, is dat het leven uiteindelijk echt zo licht kan zijn als dat je er zelf van maakt. Ik zit zelf ook in een mega heftige periode. Een zware periode. Een tijd heb ik mij afgesloten van iedereen. Cocoonen, huilen, lezen, verwerken. Even volle focus op mijzelf. Focus op mijn kids.

En ja... dat gaat ten koste van mijn carrière, en ja dat gaat ten koste van de zichtbaarheid van mijn bedrijf en van mijn huishouden en ook van tijd met mijn vriendinnen. Maar de tijd komt weer dat ik dat dubbel en dwars kan inhalen. Elk moment dat ik bewust tijd neem om te voelen is er eentje die mij dichter bij mijn echte zelf brengt. Ik doe echt mijn best to completely taking care of me. Healen. De rust vinden. Het goede voorbeeld worden. Laten zien dat er nou eenmaal verdriet is en dat mag er zijn, maar het gaat erom dat het een keus is hoe je ermee omgaat. Verdring je het? Of laat je het er zijn? Geef je je over?

De enige die de druk opvoert ben ik zelf. Als mijn dochter weinig tijd neemt voor zichzelf of het niet toelaat te rusten dan komt dat omdat ik dat voorbeeld geef. Mijn intentie vanaf vandaag is dus om bewuster te zijn. Even inchecken: hoe adem ik? Heb ik die glimlach op mijn gezicht? Nee? Hoe komt dat? Voelen. Accepteren. Ontvangen. Focus.

Ik ben wie ik ben. Al draag ik soms een onbewust masker. Die van: ja alles gaat gooeeeeddd, maar ik leer die af en toe af te doen en in mijn kwetsbaarheid te vallen. Ik ben zo dankbaar voor de vrouwen om mij heen die mij accepteren zoals ik ben. En die mij dragen in deze ontwikkeling. Ik zeg altijd tegen vriendinnen: het is oké om contrasterende eigenschappen in je te hebben. Die heb ik ook en omarm ik. Ik hou zo van dansen en uitgaan, maar ook echt van alleen thuis een boek lezen in bad. Ik hou van op de grond knutselen met mijn kinderen, maar ik hou ook van het runnen van een bedrijf en hier alles voor geven. Ik ben rustig en druk. Lief en pittig. Confrontatievermijdend en direct. Kwetsbaar en hard. Ik ben sterk. Soms zacht. En soms te.

Het is geweldig om een vrouw te zijn en dit allemaal tegelijk te kunnen voelen. Meer ruimte te kunnen geven aan mijn vrouwelijke energie. Een vrouw te kunnen zijn in het spel van het leven. In het spel van de liefde. Ik ben nu 38 jaar. Oud? Jong? Ik ben precies waar ik moet zijn. Met mijn dochter aan de hand springen we het leven in. Stampen we in plassen die soms te diep zijn. Leert zij mij reflecteren en leer ik haar space maken voor haar gevoel. 

Vrouw, wat ben je mooi. Thankful to be a woman. Thankful to raise one. 

Laat een reactie achter

x